Maria Karaklioumi

Νέοι, αλλά στηρίζουν το δικομματισμό...

2010-05-12T13:45:00.005+03:00

Οι νέοι άνθρωποι καταγράφονται ως πιο συμβιβασμένοι και αδιάφοροι, χωρίς ιδεολογικές αναζητήσεις, ανησυχίες και προσδιορισμό αφήνοντας στην ουσία τους πενηντάρηδες να αποφασίζουν γι αυτούς. Αντιδρούν σε χρόνους τηλεοπτικούς ως προς το βάθος και τη διάρκεια της αντίδρασής τους και δεν φαίνεται να μπορούν να σχηματοποιήσουν και να ορίσουν τα θέλω και τις ανάγκες τους. Δεν φαίνεται να έχουν τη δυνατότητα να θέσουν ένα στόχο συλλογικό, που να ξεπερνά τον αγώνα για προσωπική ευδαιμονία, και όσο αυτό συμβαίνει, με δυσκολία θα θεωρούνται δύναμη ανατροπής.

Αν και πολλοί πίστεψαν ότι η δολοφονία του άτυχου μαθητή στα Εξάρχεια τον προηγούμενο Δεκέμβριο θα αποτελούσε θρυαλλίδα εξελίξεων που θα προκαλούσε μεγάλες ανατροπές, κανείς δεν είχε μιλήσει για την ιδεολογική ταυτότητα των νέων.

Ας μιλήσουν όμως οι αριθμοί. Τη χρονιά που μας πέρασε έγιναν δύο εκλογικές αναμετρήσεις και μας δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσουμε την πολιτική συμπεριφορά τους.

- Οι νέοι έως 35 χρόνων συνιστούν το 1/3 του εκλογικού σώματος και θα μπορούσαν να επηρεάσουν σημαντικά το εκλογικό αποτέλεσμα αν διαφοροποιούνταν.

- Κατά κύριο λόγο είναι πιο μορφωμένοι από τις άλλες γενιές και απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα.

- Ως ψηφοφόροι, όμως, είναι λιγότερο συμμετοχικοί με έναν στους τρεις να δηλώνει ότι απείχε από τις ευρωεκλογές. Παρ’ όλα αυτά, στις βουλευτικές εκλογές συμμετείχαν, θεωρώντας προφανώς πως στην πολιτική μπορούν να αναζητήσουν λύσεις για τα προβλήματά τους. Οι άνδρες δε συμμετείχαν περισσότερο από ότι οι γυναίκες.

- Συνοψίζοντας τα στοιχεία που περιγράφουν τις επιλογές των νέων, μπορούμε να πούμε ότι στήριξαν κι εκείνοι το δικομματισμό με ποσοστό κοντά στο 75%. Ψήφισαν όμως με κριτήριο την επιλογή προσώπων. Ο ένας στους τρεις επέλεξε να στηρίξει τον πιο ικανό για πρωθυπουργό ή τον υποψήφιο βουλευτή που επιθυμούσε να αναδείξει.

- Προσωποπαγείς και λιγότερο ιδεολογικές είναι οι επιλογές των νέων που δηλώνουν ότι αποφασίζουν τη μέρα των εκλογών τί θα ψηφίσουν (περισσότεροι από ένας στους πέντε), ενδεχομένως για να εξασφαλίσουν ότι δεν πρόκειται να πάνε απέναντι στο ρεύμα.

- Οι νέοι ενώ δεν διαφοροποιούνται σημαντικά από τις άλλες γενιές ως προς τις πολιτικές τους επιλογές δεν επιδεικνύουν αντίστοιχη ιδεολογική συνέπεια. Ένας στους τέσσερις ενώ αρνείται να προσδιορίσει την ιδεολογική του ταυτότητα στην παραδοσιακή κλίμακα Αριστεράς – Δεξιάς, δεν έχει ανάλογη συμπεριφορά όταν πρόκειται για την κομματική του ταύτιση.

- Η αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δεν έχει αναδείξει τους νέους, όπως τουλάχιστον καταγράφεται από τη συμπεριφορά τους στις εκλογικές αναμετρήσεις, σε μια δύναμη υπολογίσιμη που να μπορεί να πρωτοστατήσει στις αλλαγές.

- Αποφασιστικό ρόλο για την εναλλαγή των κυβερνήσεων εξακολουθεί να έχει η γενιά των 50άρηδων που συνεχίζει να θέτει την πολιτική και ιδεολογική ατζέντα.

Μεγάλη πρόκληση για τους νέους είναι η περίοδος που διανύουμε. Η κρίση μπορεί να αναδειχθεί σε ευκαιρία, αλλά προϋποθέτει διάθεση και βαθύτερη αναζήτηση για το πώς, το τί και το γιατί της ανατροπής. Σε αυτή τη φάση οι συνθήκες είναι κρίσιμες και ενδέχεται το ένστικτο της επιβίωσης να βοηθήσει τη νέα γενιά να βρει τη θέση που της αξίζει και να αντλήσει δύναμη ώστε να επηρεάσει και ίσως μελλοντικά να καθορίσει τις εξελίξεις.

Περιοδικό ΝΕΜΕΣΙΣ - τεύχος Απριλίου 2010

Οι εκλογές είναι ανάγκη

2009-08-13T14:38:00.002+03:00

Οι εκλογές δεν είναι ένα αίτημα διαπραγματεύσιμο. Δεν είναι ένα αίτημα που εκφράζει κομματικές σκοπιμότητες και συμφέροντα. Η διεξαγωγή εκλογών άμεσα _ αύριο, αν είναι δυνατόν, _είναι ανάγκη. Ανάγκη που την επιβάλλει η διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Οι Έλληνες μέρα με τη μέρα διαπιστώνουν πως η ζωή τους γίνεται δυσκολότερη. Η ακρίβεια και οι ανατιμήσεις σε βασικά αγαθά είναι μέρος της καθημερινής τους ατζέντας. Η έλλειψη προληπτικών μέτρων, αλλά και ουσιαστικών λύσεων για την οικονομική κρίση, οδηγεί χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία, χιλιάδες ανθρώπους στην απόγνωση.

Τα χρεωμένα νοικοκυριά χάνουν τις περιουσίες τους και διαπιστώνουν πως η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που τους υποσχέθηκε πριν πέντε χρόνια ένα καλύτερο αύριο, σήμερα τους στερεί ακόμη και το δικαίωμα στην ελπίδα για μια αξιοπρεπή διαβίωση, ασφαλή από τα νύχια των τοκογλύφων και των υπερβολικών χρεώσεων των τραπεζών.

Το όνειρο του κάθε Έλληνα για ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του αποδείχτηκε απατηλό. Εξαπατήθηκε κατ’ επανάληψη, καθώς όχι μόνο κλήθηκε να πληρώσει επιπλέον φόρους ακίνητης περιουσίας, αλλά βρέθηκε εγκλωβισμένος σε μια γραφειοκρατική δίνη όσον αφορά τους ημιυπαίθριους, που έχει ως στόχο αποκλειστικά και μόνο το γέμισμα των άδειων ταμείων.

Πλέον πρόσφατη απόδειξη της κυβερνητικής ανικανότητας, της έλλειψης προγραμματισμού και συντονισμού είναι η υπόθεση με τον ιό της γρίπης. Ουδεμία πρωτοβουλία επίσημης ενημέρωσης και αποφάσεις που αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Αποτέλεσμα; Ο Έλληνας δεν ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει και έτσι δεν γίνεται ευάλωτος μόνο στον ιό, αλλά και σε όσους επιδιώκουν την αισχροκέρδεια, ενώ κινδυνεύει να πέσει θύμα παραπληροφόρησης θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία τόσο την δική του, όσο και των γύρω του.

Πριν από πέντε χρόνια ο Έλληνας πολίτης πίστευε πως κάτι αλλάζει προς το καλύτερο. Πίστεψε ότι το «σεμνά και ταπεινά» θα γινόταν κανόνας. Όλα όμως αποδείχθηκαν φρούδες ελπίδες. Κανόνας αποδείχτηκαν τα σκάνδαλα, το βόλεμα των ημετέρων, η βροχή των αποκαλύψεων για συναλλαγές που ξεπερνούσαν τα όρια και της πιο διεστραμμένης φαντασίας. Υποκλοπές, καρτέλ, κουμπάροι, υπόθεση Ζαχόπουλου, Βατοπέδι, υπόθεση Siemens… Και αν συνεχίσει να κρατά τα ηνία της χώρας η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κώστα Καραμανλή δεν ξέρουμε τελικά πόσο μακρύς μπορεί να αποδειχθεί ο κατάλογος της ντροπής.

Και τον αποκαλώ κατάλογο της ντροπής και όχι απλώς των σκανδάλων, διότι δεν είναι απαράδεκτα μόνο τα όσα αποκαλύφθηκαν για την παράνομη δράση πρωτοκλασάτων στελεχών της κυβέρνησης. Το μεγαλύτερο ολίσθημα είναι πως έγινε και γίνεται συντονισμένη προσπάθεια συγκάλυψης όλων αυτών των σκανδάλων.

Στο επίκεντρο αυτής της κατάστασης, που έχει κουράσει τον Έλληνα πολίτη, καθώς βρίσκεται μόνος και αβοήθητος μπροστά σε καθημερινά μικρά και μεγάλα προβλήματα, βρίσκεται ο πρωθυπουργός, ο Κώστας Καραμανλής που όπως όλοι παραδέχονται εδώ και καιρό είναι κουρασμένος. Αντί όμως να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στη χώρα και σε όσους του έδωσαν την ψήφο τους με την ελπίδα να πάει την Ελλάδα μπροστά, και κατά συνέπεια να αφήσει το τιμόνι της χώρας σε όσους μπορούν έχουν όραμα, πρόγραμμα και όρεξη για δουλειά, εκείνος επιλέγει να κρατήσει την καρέκλα. Και τελικώς αντί να παραδώσει μαθήματα πολιτικής υπευθυνότητας, προτιμά να φθείρεται διαρκώς και να παρασέρνει προς τον όλεθρο μαζί του μια ολόκληρη χώρα.

Και μόνο η κατάσταση που εξέθεσα ως εδώ - την οποία και βιώνουμε όλοι - είναι αρκετή για να αποδείξει για ποιους λόγους το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου ζητούν επίμονα εκλογές. Δεν τίθεται πλέον θέμα χρόνου. Κάθε μέρα που περνά αποδεικνύεται κρίσιμη για τον τόπο και για τους Έλληνες. Η χώρα πρέπει επιτέλους να βγει από το τέλμα. Το ΠΑΣΟΚ διαθέτει στελέχη δοκιμασμένα στην κρατική μηχανή, αλλά και νέους ανθρώπους με όρεξη για δουλειά. Πάνω από όλα όμως διαθέτει σαφές πρόγραμμα και συγκεκριμένες λύσεις για όλα όσα ταλανίζουν τον Έλληνα πολίτη. Το ΠΑΣΟΚ έχει αποδείξει ότι μπορεί να οδηγήσει την χώρα μπροστά, όπως άλλωστε έκανε όταν πέτυχε την ένταξη στην ΟΝΕ και όταν προετοίμασε άψογα τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς παρόν. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι έτοιμος να ηγηθεί στις εξελίξεις, να δημιουργήσει νέα δεδομένα και να προσφέρει στον Έλληνα όσα έχει στερηθεί την τελευταία πενταετία: ασφάλεια, αξιοπρέπεια, συνέπεια, πρόοδο.

Εφημερίδα ΣΦΗΝΑ - 13 Αυγούστου 2009

Ερωτήματα για τις εκλογές και απαντήσεις

2009-03-28T19:42:00.001+02:00

Πότε θα γίνουν εκλογές; Ποιος και γιατί θα τις κερδίσει; Γιατί δε θα γίνουν διπλές εκλογές;
Είναι τα ερωτήματα που επιχειρούν να απαντήσουν δημοσκόποι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές και τα οποία δεν απασχολούν καθόλου τους πολίτες.
Επιχειρώντας με λίγα λόγια να περιγράψω την εικόνα του εκλογικού σώματος, όπως αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, θα έλεγα πως το εκλογικό σώμα σήμερα βρίσκεται σε σύγχυση σε ένα κόσμο που δυστυχώς δεν αλλάζει.
Βασικός ευνοημένος σήμερα είναι το ΠΑΣΟΚ. Σε αντίθεση με τη Ν.Δ. του 2004, το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζει τον λόγο του για να πλησιάσει τους ψηφοφόρους, αλλά με συνέπεια διατυπώνει τις βασικές αρχές που και στο παρελθόν διατύπωνε, με τη μόνη διαφορά πως όσα λέει είναι θέματα που ικανοποιούν πια το κοινό αίσθημα.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το ΠΑΣΟΚ είναι πιο πιθανό να κερδίσει τις επόμενες εκλογές καθώς η Ν.Δ. και ο πρωθυπουργός προσωπικά εξάντλησαν τον κυβερνητικό τους βίο.
Προς την κατεύθυνση αυτή συντείνει το γεγονός πως τα προβλήματα που οι πολίτες αντιμετωπίζουν είναι πιο πολύπλοκα από το παρελθόν και οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Ο μέσος Έλληνας σήμερα δουλεύει πολλές ώρες, σε δύσκολες συνθήκες και σε καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας.
Ο πολίτης κουράζεται και δεν έχει χρόνο για πολλά και μεγάλα λόγια. Απαιτεί κυβέρνηση που θα δουλεύει όσο εκείνος ή και περισσότερο και σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να δώσει «λευκή επιταγή». Ζητά, λοιπόν, συγκεκριμένο σχέδιο με χρονοδιάγραμμα υλοποίησης. Οι Έλληνες ψηφοφόροι τον τελευταίο χρόνο έχουν μετακινηθεί ιδεολογικά πιο αριστερά και πλέον ο μεγάλος τους όγκος βρίσκεται πιο κοντά στην Κεντροαριστερά και την Αριστερά, παρά το γεγονός ότι σε περιόδους κρίσης φέρονται να αναπτύσσουν συντηρητικά αντανακλαστικά.
Αυτή η μετακίνηση δεν ήλθε τυχαία. Επιλέγουν τις πιο σαφείς προτάσεις και τις δοκιμασμένες λύσεις. Οι Έλληνες μετακινήθηκαν, δηλαδή, σε προσεγγίσεις που φαντάζουν πιο σίγουρες. Πρόκληση για το ΠΑΣΟΚ είναι να διατηρήσει το προβάδισμά και να αποδείξει πως έχει σχέδιο για τον τόπο, σαφές και υλοποιήσιμο. Με την προηγούμενη κυβερνητική του εμπειρία μπορεί να προβάλει ως ώριμη επιλογή που έχει τη δυνατότητα να σηκώσει τα μανίκια και να παραγάγει έργο από την ώρα που θα αναλάβει, τονίζοντας βεβαίως το πλεονέκτημα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, που είναι η διεθνής του ακτινοβολία. Στη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί ο Γ. Παπανδρέου είναι ο μόνος που μπορεί να βγει στο εξωτερικό για να εγγυηθεί και να προβάλει προσωπικά την εικόνα μιας χώρας που κυβερνάται και μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της (δανειακές και άλλες).
Διπλές εκλογές δεν πρόκειται να γίνουν. Ο μέχρι χθες θυμωμένος, ενοχλημένος, θιγμένος και πολλά υποσχόμενος πρωθυπουργός, σήμερα κουρασμένος και άβουλος αντάμα, θα συνεχίσει να διαχειρίζεται την υπάρχουσα κατάσταση προσδοκώντας στο δικό του θαύμα. Ελπίζει πως μια μικρή εκλογική διαφορά από το ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές θα μηδενίσει το κοντέρ και από τον Ιούνιο θα δικαιούται να λέει πως «πήραμε το μήνυμα και συνεχίζουμε». Άλλωστε δε μπορώ να διανοηθώ πως, ακόμη και αν έχει πειστεί ότι θα είναι πρώτος στις εκλογές, δεν έχει υπολογίσει πως οι ψήφοι που θα χάσει θα είναι τόσες ώστε να του στερήσουν την αυτοδυναμία. Στον πόλεμο κανείς δεν πάει για να πεθάνει και ο κ. Καραμανλής το ξέρει, όπως επίσης γνωρίζει πως όποιος σέρνει τη χώρα σε εκλογές οδηγείται από τους πολίτες στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Δημοσίευση: Εφημερίδα ΑΞΙΑ - 28 Μαρτίου 2009

Χρειάζεται ανατροπή

2009-02-26T16:31:00.001+02:00

Υπάρχει άραγε σήμερα Έλληνας που θα καθόταν στο λεωφορείο πλάι σε ένα εγκαταλελειμμένο κουτί; Νομίζω πως όχι.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια αισθανόμουν ότι ζούσα στην ασφαλέστερη χώρα του κόσμου. Άλλωστε αυτό ήταν ένα κίνητρο για πολλούς από εμάς που επιλέξαμε να ζήσουμε στην Ελλάδα. Η εικόνα που είχαμε ήταν πως σε αυτή τη χώρα εκτός από το να απολαύσεις το άπλετο φως μπορείς να δουλέψεις και να ζήσεις σαν άνθρωπος, πάνω από όλα σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Δυστυχώς αυτή η εικόνα πλέον μοιάζει μαγική.
Ιδιαιτέρως δε, τα τελευταία πέντε χρόνια νιώθω πως ζω στην Ελλάδα της παραίτησης. Στη χώρα όπου η οικονομία καταρρέει. Στον τόπο όπου η διαφθορά σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν σε αποικιοκρατικού χαρακτήρα συνθήκες και το κοινωνικό κράτος παραπέμπει σε χώρα άλλης ηπείρου. Συνάμα, στη χώρα η τρομοκρατία επανέρχεται με αποκρουστικότερο πρόσωπο και η ανασφάλεια που νιώθουμε δύσκολα μπορεί να ανατραπεί πλέον.
Για πολλά χρόνια, παρά τους διεθνείς κραδασμούς, είχαμε αντιστάσεις. Πολλές δυσχερείς καταστάσεις είχαν αποφευχθεί χάρη στην ελληνική ιδιαιτερότητα. Η χώρα ήταν θωρακισμένη απέναντι στην παγκοσμιοποίηση καθώς είχαμε αποδεχθεί, ξεχωρίσει και επενδύσει στα εθνικά χαρακτηριστικά μας. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ανέδειξαν τον Έλληνα σε συνειδητό πολίτη, που βάζει στόχους και τους πετυχαίνει, όσο μεγάλοι κι αν είναι (π.χ. Ολυμπιακοί Αγώνες). Έκαναν τον Έλληνα ευρωπαίο πολίτη, χωρίς να τον αλλάξουν.
Σήμερα, η διάλυση των πάντων είναι προφανής. Αυτή δεν είναι η χώρα που μας αξίζει. Δεν είναι η χώρα των ευφυών πολιτών, των μορφωμένων νέων, των φιλότιμων, φιλόξενων και υπερήφανων ανθρώπων. Αυτή είναι η Ελλάδα της ΝΔ. Η Ελλάδα του φόβου και των χαμηλών προσδοκιών.
Χρειάζεται άμεσα ανατροπή. Χρειάζεται αλλαγή σελίδας. Για να ξαναμπεί η χώρα σε ανοδική τροχιά. Για να θέσουμε νέους στόχους. Να δουλέψουμε για ένα μέλλον που δεν θα μας υποτιμά αλλά θα μας αναδεικνύει. Για μια χώρα που θα παράγει ποιοτικές υπηρεσίες, στην οποία οι πολίτες δεν θα γυρίζουν στο σπίτι τους κάθε βράδυ σκυθρωποί και απογοητευμένοι. Θέλουμε πίσω την υπερήφανη Ελλάδα. Εκείνη που πριν πέντε χρόνια σας παραδώσαμε. Σε τελική ανάλυση θέλουμε πίσω την Ελλάδα όπου θα μπορούμε να ξαναδούμε κάποιον να κατεβαίνει με τις πιζάμες τα μεσάνυχτα για να πάρει τσιγάρα από το περίπτερο χωρίς να νιώθει ανασφάλεια ή κίνδυνο.

Δημοσίευση: Εφημερίδα ΝΙΚΗ – 25 Φεβρουαρίου 2009

Δημόσια διοίκηση στην υπηρεσία του πολίτη

2009-01-07T16:26:00.001+02:00

Η συζήτηση γύρω από τον επικείμενο ανασχηματισμό έχει πραγματικά πολύ ενδιαφέρον. Τα μέσα ενημέρωσης ασχολούνται εκτενώς για να γεμίσουν σελίδες ή τηλεοπτικό χρόνο, καθώς σε περίοδο εορτών η ειδησεογραφία είναι περιορισμένη. Οι βουλευτές της ΝΔ επιδίδονται στη διάδοση φημών για άμεση υπουργοποίησή τους, ενώ οι ψηφοφόροι τους τρέφουν φρούδες ελπίδες ανάκαμψης και αναμένουν ότι ο «πανίσχυρος» πρωθυπουργός με αριστοτεχνικές κινήσεις θα αναστρέψει το κλίμα.

Σε αυτό το σκηνικό οι υπόλοιποι συνεχίζουμε κανονικά τη ζωή μας έχοντας κατά νου ότι, δεν μας αξίζει η χώρα που ζούμε και μας εξασφαλίζει η ΝΔ, αλλά τι να κάνουμε που έχουμε περιορισμένα περιθώρια αντίδρασης.

Προσωπικά οι αναφορές στον ανασχηματισμό με έχουν οδηγήσει σε μια σειρά σκέψεων κυρίως για την αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης σε περιόδους αναμονής αλλαγής ηγεσίας, αλλά και για το αν και κατά πόσο η δημόσια διοίκηση αποδίδει και λειτουργεί όπως θα έπρεπε.

Όσοι έχουν έστω και μικρή εμπειρία από τη λειτουργία ενός υπουργείου γνωρίζουν πως η εκάστοτε ηγεσία έχει δύο επιλογές. Η μία είναι να δουλέψει με τον υπάρχοντα ιστό υπαλλήλων και στελεχών. Η άλλη είναι να δημιουργήσει ένα παράλληλο σύστημα, τις πιο πολλές φορές αποτελούμενο από συμβούλους με εξαιρετικά βιογραφικά και επαγγελματική εμπειρία αλλά με άγνοια δημόσιας διοίκησης.

Συνήθως οι υπουργοί επιλέγουν το δεύτερο μοντέλο, καθώς είναι πιο εύκολο να δουλεύεις όπως έχεις συνηθίσει, από το να αξιοποιείς το ήδη υπάρχον δυναμικό. Έτσι, δημιουργείται ένα κλίμα που παραπέμπει σε υπουργείο και υπαλλήλους δύο ταχυτήτων. Έως ότου έλθουν τα δύσκολα. Όσο η λαϊκή εντολή είναι νωπή και η κυβέρνηση ισχυρή, οι «εξωσχολικοί» δίνουν και παίρνουν και επαίρονται πως διοικούν το κράτος. Όταν, όμως, τα πράγματα αλλάξουν και οι συγκυρίες δυσκολέψουν, τότε τα υπουργεία λειτουργούν με αυτόματο πιλότο. Οι συνεργάτες αραιώνουν τις επισκέψεις στα γραφεία τους, οι μόνιμοι υπάλληλοι γίνονται πλέον από χρήσιμοι έως πολύτιμοι και οι περισσότεροι εκ της ηγεσίας οχυρώνονται πίσω από τις αποφάσεις της διοίκησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα και η πρόσφατη περίπτωση του Βατοπαιδίου. Υπουργοί και αξιωματούχοι των υπουργείων στις δύσκολες ώρες επικαλέστηκαν τις γνωμοδοτήσεις των υπηρεσιών του δημοσίου προκειμένου να αποποιηθούν ευθύνες και να δικαιολογήσουν τις αποφάσεις τους.

Κι εδώ αναρωτιέται κάποιος, έχουμε ξεκαθαρίσει ποια δημόσια διοίκηση θέλουμε; Θέλουμε ένα σύστημα που να λειτουργεί και να μην επηρεάζεται από την μετακίνηση ενός υπουργού ή ακόμη και από την αλλαγή κυβέρνησης. Ένα σύστημα όπου οι υπάλληλοι θα επιλέγονται με αντικειμενικά κριτήρια (π.χ. διαγωνισμούς ΑΣΕΠ); Ή επιλέγουμε μια χώρα έρμαιο των επιλογών της ηγεσίας, όπου η λειτουργία του κράτους θα εναπόκειται στα παράλληλα μετακλητά συστήματα που αναπτύσσονται από τους υπουργούς και η τύχη και η αποτελεσματικότητά τους θα εξαρτώνται από την παρουσία τους;

Προσωπικά απαντώ πως χρειαζόμαστε δημόσια διοίκηση με άξιους ανθρώπους, των οποίων η απόδοση δεν θα εξαρτάται από τις διαθέσεις του εκάστοτε υπουργού. Όπου οι άνθρωποι θα νιώθουν χρήσιμοι στην υπηρεσία τους και θα μπορούν να υπερηφανεύονται πως προσφέρουν στον τόπο. Μια διοίκηση όπου δεν θα καλλιεργεί τη νοοτροπία που θα περιγράψω αμέσως παρακάτω από προσωπική εμπειρία: όταν ρώτησα έναν υπάλληλο υπουργείου για ποιο λόγο δεν έχει εφαρμοστεί απόφαση υπουργού, που ομολογουμένως τον υποχρέωνε να δουλέψει περισσότερο, μου απάντησε: «Ξέρεις πόσους υπουργούς έχω αλλάξει εγώ;».

Δημοσίευση - ΝΙΚΗ 6/1/2009

Θεμέλια για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο

2008-12-22T16:41:00.000+02:00

Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι πολιτική. Καταγράφουν ό,τι όλοι αντιλαμβανόμαστε αλλά οι πολιτικοί τις περισσότερες φορές αδυνατούν να αντιληφθούν.
Το 2004 κατέγραφαν τους Έλληνες ως πολίτες μιας χώρας που πρόσμεναν τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων και είχαν βρει μια θέση στην παγκόσμια κοινότητα. Ήταν το αποτέλεσμα της σταθερότητας (πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής) που είχε εξασφαλίσει ως τότε το ΠΑΣΟΚ.
Σε αυτό το αισιόδοξο περιβάλλον όπου δεν κυριαρχούσε αγωνία για το αύριο, ήταν αναμενόμενο, να ατονήσει το ενδιαφέρον των πολιτών για την πολιτική. Το εκλογικό σώμα κουρασμένο από την πολυετή διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αβίαστα υιοθέτησε την συνθηματικού τύπου προσέγγιση της ΝΔ πως «όλοι ίδιοι είναι».
Η ΝΔ αναδύθηκε στην εξουσία με συγκεκριμένο σχέδιο. Μετέφερε εσκεμμένα την πολιτική αντιπαράθεση στο πεδίο της ηθικής και αφού αυτοχρίστηκε «αρχάγγελος της κάθαρσης» υποσχέθηκε «επανίδρυση του κράτους», δίνοντας στους πολίτες την ελπίδα πως δεν θα ακύρωνε, αλλά θα συνέχιζε, όσα «οι προηγούμενοι δεν πρόλαβαν».
Με τον τρόπο αυτό και την μεγάλη εκλογική της νίκη, εξασφάλισε την ανοχή των Ελλήνων και ξεκίνησε τη διακυβέρνηση της χώρας. Την πρώτη τετραετία ξόδεψε το πολιτικό της κεφάλαιο, ακριβώς γιατί δεν είχε πρόγραμμα και διοίκησε με την κεκτημένη ταχύτητα που είχαν εξασφαλίσει οι επιλογές των προηγούμενων κυβερνήσεων. Η ανυπαρξία προγράμματος και ικανών στελεχών την έκαναν να επενδύσει στο πρόσωπο του «ισχυρού πρωθυπουργού» που με το μαγικό ραβδάκι θα μπορούσε να λύνει κάθε φορά το γόρδιο δεσμό. Γνωρίζοντας την πολιτική της αυτή αδυναμία, φρόντισε να ζητήσει ανανέωση της κυβερνητικής της θητείας τη στιγμή που η χώρα καιγόταν. Τις εκλογές βεβαίως τις κέρδισε καθώς σε κατάσταση εθνικής τραγωδίας οι πολίτες δεν κάνουν αλλαγές, ελπίζοντας πως αυτό δε θα κάνει τα πράγματα χειρότερα, δεν δίνουν όμως και «λευκή επιταγή».
Σήμερα περίπου ένα χρόνο μετά τις εκλογές, το μόνο που έχει καταφέρει είναι να προκαλέσει το κοινό αίσθημα. Οι Έλληνες πλέον τη θεωρούν ικανή για όλα με αποκορύφωμα την υπόθεση του Βατοπαιδίου όπου κανείς δεν ένιωσε έκπληξη, παρά μόνον οργή. Οι εκλογείς από την γνωστή επωδό του «όλοι ίδιοι είναι», «κανείς δεν είναι κατάλληλος», «τίποτα δε μπορεί να λύσει τα προβλήματα της χώρας» έχουν μπει πια σε μια διαδικασία επαναπολιτικοποίησης. Ξεκίνησαν λέγοντας πως η χώρα χρειάζεται κυβερνήσεις συνεργασίας και συμμαχίες και στην αρχή έδειχναν να επιλέγουν μικρά κόμματα σε ενδεχόμενες εκλογές.
Σήμερα με την κατάλυση του κράτους και την οικονομία στο χειρότερό της σημείο, είναι ανασφαλείς για το μέλλον, μετακινούνται πολιτικά στην Κεντροαριστερά και αναζητούν ως ένα βαθμό κρατικό παρεμβατισμό. Σε περιόδους κρίσης οι ψηφοφόροι δεν πειραματίζονται και επιλέγουν δοκιμασμένες λύσεις.
Μια αυτοδύναμη κυβέρνηση που θα μπορέσει να εξασφαλίσει ευρείες κοινωνικές συναινέσεις και παράλληλα θα δίνει λύσεις στα πολλά και διαφορετικά προβλήματα των πολιτών είναι το ζητούμενο. Σε αυτή τη συνθήκη το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναδειχθεί. Έχει κυβερνητική εμπειρία και ικανά στελέχη, μπορεί να ενισχύσει το κοινωνικό κράτος και να δημιουργήσει περιβάλλον ασφάλειας και σιγουριάς στους πολίτες και να βάλει τα θεμέλια για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.
Το ΠΑΣΟΚ μέχρι στιγμής με συνεπή δουλειά, έχει καταφέρει να κάνει τους πολίτες να το ακούσουν, τώρα μένει να πει κάτι ενδιαφέρον στον πολίτη που διαδηλώνει, διότι θα μπορούσε να ήταν το δικό του παιδί δολοφονημένο στα Εξάρχεια. Να μιλήσει στον μαθητή που κινητοποιείται διότι το σχολείο και η κοινωνία ακυρώνουν τα όνειρά του. Να απευθυνθεί στον πολίτη που διαμαρτύρεται γιατί το κράτος είναι εχθρικό απέναντί του.
Όποιος καταφέρει να διατυπώσει ξεκάθαρο πολιτικό λόγο σε αυτό το πλαίσιο, με λύσεις υλοποιήσιμες και χωρίς κορώνες και κραυγές διαμαρτυρίας, όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, θα κερδίσει αυτοδύναμα τις επόμενες εκλογές.

Δημοσίευση: Αξία, 20 Δεκεμβρίου 2008

Έχει ευθύνες και η γενιά των 50άρηδων

2008-12-16T15:51:00.002+02:00

Στην Ελλάδα δεν συζητάμε όσο θα έπρεπε ή για την ακρίβεια δε συζητάμε αυτά που θα έπρεπε. Ξεκίνησαν διάφορες συζητήσεις τις τελευταίες μέρες με αφορμή τα όσα ντροπιαστικά συνέβησαν. Συζητήσεις που δεν άγγιξαν, όμως, την ουσία των προβλημάτων, αλλά αναλώθηκαν στην υποχρέωσή μας να ακούσουμε τη γενιά των 16άρηδων. Φοβάμαι πως για μια ακόμη φορά οι απόψεις θα κατατεθούν και μόλις το θέμα φύγει από την επικαιρότητα θα ξεχαστεί κι αυτή η γενιά και μαζί με όλες τις προηγούμενες θα συνεχίσει συνθλιμμένη να ψάχνει μόνη της «την άκρη».
Δεν διαφωνώ πως πρέπει να ακούσουμε τα παιδιά, αλλά πιστεύω ότι είναι καιρός πλέον να αντικρίσουμε το πρόβλημα κατάματα. Το πρόβλημα και η αιτία είναι μια άλλη γενιά. Η γενιά των σημερινών 50άρηδων. Μπορείτε να την αποκαλέσετε «γενιά του Πολυτεχνείου», «γενιά της αλλαγής» ή όπως αλλιώς επιθυμείτε. Αυτό που δεν μπορείτε όμως να μην της αποδώσετε είναι πως είναι η γενιά που διαφυλάττει καλύτερα από όλες τις άλλες τα κεκτημένα της.
Οι σημερινοί 50άρηδες, οι νέοι της εποχής που θα έλεγε κι ο Ζαμπέτας, βρίσκονται στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα σε θέσεις κλειδιά. Στον μεν ιδιωτικό είναι επιχειρηματίες που τις περισσότερες φορές μεγάλωσαν μια μικρή επιχείρηση και με σύμμαχο τους καλούς οικονομικά καιρούς εξασφάλισαν επίπεδο διαβίωσης, σημαντικά καλύτερο από εκείνο των γονιών τους.
Στον δημόσιο τομέα, με διαβατήριο κυρίως το απολυτήριο του 6ταξίου Γυμνασίου, έχουν αναρριχηθεί στις θέσεις των τμηματαρχών ή διευθυντών των υπηρεσιών τους και ασκούν εξουσία.
Η υποβόσκουσα κοινωνική σύγκρουση αυτή την ώρα δεν είναι μεταξύ της κοινωνίας και των 16άρηδων είναι μεταξύ των 50άρηδων και των 30άρηδων.
Των 30άρηδων που το 1991 ήταν αγωνιστές μαθητές και διατύπωναν αιτήματα. Που είναι πολύ πιο μορφωμένοι από τους μεγαλύτερους. Που με όραμα και προσπάθεια έχουν πάρει πτυχία, έχουν ανοίξει τον ορίζοντά τους και έχουν άποψη γιατί έχουν δει και «λίγο παραέξω». Εκείνων που σήμερα βρίσκονται στον ιδιωτικό τομέα και δουλεύουν 10 ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα με προϊστάμενο κάποιον που διοικεί το προσωπικό με τρόπο ανάλογο εκείνου του παππού του όταν έβοσκε πρόβατα. Των 30άρηδων που στο δημόσιο τομέα έχουν μπει με διαγωνισμό του ΑΣΕΠ και αντικειμενικά κριτήρια και που καθημερινά συνθλίβονται από εκείνους που βλέπουν τις εργασιακές σχέσεις όπως στο Βυζάντιο. Καταπιέζοντας δηλαδή με κάθε τρόπο τον κατώτερο και κολακεύοντας με όποιο κόστος τον ανώτερο. Δε διεκδικώ το ρόλο του αυτόκλητου συνηγόρου της γενιάς μου. Ζητώ μόνο το αυτονόητο δικαίωμα στην δημιουργία διότι στις κοινωνίες η συνέχεια εξασφαλίζεται από όλες τις γενιές. Δεν ξέρω αν το συνταξιοδοτικό θα επιβαρυνθεί με την αποχώρηση των 50άρηδων. Εκείνο που μπορώ να διαβεβαιώσω είναι πως αν δεν αλλάξουν τακτική η κοινωνία θα συνεχίσει να επιβαρύνεται.

Δημοσίευση: Εφημερίδα ΝΙΚΗ – 16 Δεκεμβρίου 2008

Καταλληλότερος Πρωθυπουργός

2008-11-24T12:59:00.002+02:00

Δε συνηθίζω να σχολιάζω δημοσκοπήσεις ακριβώς γιατί πιστεύω πως αφορούν αποκλειστικά τα κομματικά επιτελεία, τους δημοσιογράφους και μια μικρή μερίδα πολιτών που είτε δραστηριοποιούνται επαγγελματικά σε κλάδους συγγενείς με την πολιτική ή έχουν εκ φύσεως την τάση να ασχολούνται και με άλλα πράγματα εκτός από την καθημερινότητά τους. Πιστεύω πως περισσότεροι από 5.000 πολίτες δε μπορεί να ασχολούνται με κάθε δημοσκόπηση. Λίγο παραπάνω δηλαδή από το 0,5% του εκλογικού σώματος. Οι δημοσκοπήσεις είναι χρήσιμες για τα κομματικά επιτελεία αλλά όχι και για τους πολίτες. Για τους πολίτες, χρήσιμες είναι οι τολμηρές πολιτικές που μπορούν να τους βγάλουν από τα αδιέξοδα.
Επειδή όμως συχνά – πυκνά με ρωτούν για την ερώτηση του «Καταλληλότερου Πρωθυπουργού» σκέφτηκα να γράψω μερικές σκέψεις.
Πρόκειται για ερώτηση που συνηθίζεται στη Γαλλία όπου οι ψηφοφόροι επιλέγουν πρόσωπο για την προεδρία της χώρας τους και όχι κόμμα.
Στην Ελλάδα συνηθίζεται να υποβάλλεται στους ερωτώμενους παρά τις σχετικές μεθοδολογικές της αδυναμίες.
Στην ερώτηση αυτή πάντα ο κάτοχος του αξιώματος ξεκινά με συγκριτικό πλεονέκτημα. Σπάνια κάποιος εν δυνάμει προηγείται σε αυτή την ερώτηση. Αυτό δε συμβαίνει επίσης και με δημάρχους και νομάρχες (όπου εκεί η ερώτηση υποβάλλεται ορθά αφού θεωρητικά οι πολίτες επιλέγουν πρόσωπο) και πολλές φορές ενώ ο νυν εκλεγμένος δήμαρχος είναι ο καταλληλότερος δήμαρχος συμβαίνει να χάνει τις εκλογές.
Σκεφτείτε την ερώτηση του καταλληλότερου στην καθημερινότητά μας. «Ποιος κατά τη γνώμη σας είναι καταλληλότερος για διαχειριστής της πολυκατοικίας σας; Για κηπουρός σας; Για σύζυγός σας;»
Νομίζω πως αντανακλαστικά θα απαντούσατε τον έχοντα την ιδιότητα ακόμη κι αν υπήρχε κάποιος πολύ καλύτερος για κάποιον από αυτούς τους ρόλους στη ζωή σας.

Αμερικανικές εκλογές

2008-11-10T17:48:00.001+02:00

Είναι δύσκολο να καταλάβεις ένα λαό, όπως τον Αμερικανικό, όταν έχεις πληθώρα πληροφοριών και σχηματισμένη γνώμη από μια σειρά γεγονότων που έχουν να κάνουν με την ηγεσία του λαού και όχι με τους πολίτες.
Oι προεδρικές εκλογές της 4ης Νοεμβρίου ήταν εκλογές μεγάλης πόλωσης καθώς και οι δύο πλευρές προσπάθησαν τα μέγιστα για τη νίκη. Όμως και οι δύο υποψήφιοι κινήθηκαν αναγνωρίζοντας την ανάγκη αλλαγής και επανόδου στις παραδοσιακές αξίες.
Οι πολίτες συμμετείχαν σε αυτές τις εκλογές γιατί τα προβλήματα ήταν πολλά και οι λύσεις χρειάζονταν άμεσα. Με προσωπικό κόστος, γιατί οι εκλογές γίνονται εργάσιμη μέρα, περίμεναν κατά μέσο όρο δύο ώρες για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.
Οι φετινές εκλογές βρήκαν τις ΗΠΑ σε μια από τις πιο άσχημες στιγμές της ιστορίας τους. Η διακυβέρνηση Μπους, εκτός του ότι δημιούργησε πολλές ανισότητες στο εσωτερικό και ενσάρκωσε την πιο επιθετική εκδοχή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, έχασε και την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Οι εικόνες βιβλικής καταστροφής του τυφώνα Κατρίνα δημιούργησαν την αίσθηση πως ο κρατικός μηχανισμός δεν μπορούσε να αντιδράσει και πως πλέον το κράτος ήταν σε αποδόμηση. Οι επιλογές Μπους, που είχαν ως αποτέλεσμα όχι μόνον την αύξηση της τιμής του πετρελαίου αλλά και την συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας έδωσαν την αίσθηση πως «τα πράγματα στη χώρα δεν πήγαιναν προς τη σωστή κατεύθυνση». Η απογοήτευση των πολιτών και το κοινό αίσθημα, όπως τουλάχιστον καταγράφηκε κι από τις δημοσκοπήσεις, ήταν πιο δυσαρεστημένο από την κυβέρνηση ακόμη κι από την περίοδο που η υπόθεση Watergate ήταν σε εξέλιξη.
Σε μια τέτοια πραγματικότητα ο κατά γενικό αφορισμό «αδιάφορος αμερικανός» δεν αδιαφόρησε. Κινητοποιήθηκε, γιατί θέλησε να πάρει την τύχη του στα χέρια του και στο πλαίσιο της δημοκρατίας έπραξε το καθήκον του για τη χώρα και τον εαυτό του.
Η εκλογή Ομπάμα έχει δημιουργήσει μια νέα δυναμική στην ψυχολογία αυτής της χώρας. Μετά την κατάρρευση των αγορών και την κατάθλιψη που αυτή προκάλεσε, η εκλογή την 4ης Νοεμβρίου αναγέννησε την ελπίδα, αποκατέστησε την εμπιστοσύνη στην πολιτική, έδωσε κίνητρο στους ψηφοφόρους να αισθανθούν πως μπορούν με τη συμμετοχή τους να αλλάξουν τη ζωή τους, αποδέσμευσε τον αυθορμητισμό τους και ενίσχυσε την εθελοντική τους δράση στην πολιτική.
Οι εκλογές αυτές ήταν βαθιά πολιτικές και λιγότερο επικοινωνιακές. Καλείται να κυβερνήσει εκείνος που αν και ξεκινά από το μηδέν, έχει αποδείξει πως έχει ικανότητες και όραμα.
Το σημαντικότερο στοιχείο όμως που ανέδειξαν οι πολίτες των ΗΠΑ ήταν πως στην πολιτική και τη ζωή δεν «είναι όλοι ίδιοι» και πάντα υπάρχει η επιλογή του καλύτερου που μπορεί να αλλάξει το μέλλον μας αντί παθητικά να υπομένουμε εκείνους που μας κάνουν να νιώθουμε ότι τα πράγματα δεν πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση.

Δημοσίευση: Εφημερίδα 'ΠΑΡΟΝ' - 9 Νοεμβρίου 2008

Gordon Brown

2008-10-16T17:33:00.000+03:00

Πριν λίγο καιρό ο πρωθυπουργός του Ην. Βασιλείου, Gordon Brown, ήταν ο πολιτικός με τη χειρότερη δημοτικότητα και τη μεγαλύτερη εσωκομματική αμφισβήτηση στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Όλοι μιλούσαν για τελειωμένο πολιτικό με εξαιρετικά περιορισμένα περιθώρια ελιγμών. Τις τελευταίες ημέρες με τις πρωτοβουλίες του με κάνει να πιστεύω πως στην πολιτική όταν οι άνθρωποι είναι ικανοί όλα είναι δυνατά. Μένει να δούμε τι πιστεύουν για αυτό και οι Βρετανοί πολίτες. Θα αναμείνω με μεγάλη αγωνία τις δημοσκοπήσεις στο προσεχές διάστημα. Τουλάχιστον στην Ελλάδα δε θυμάμαι πολιτικό «να παίρνει την κάτω βόλτα» και να καταφέρνει να αναστρέψει με πρωτοβουλίες το κλίμα. Οψόμεθα!

Έλα, όλοι κάτω!

2008-10-08T15:35:00.003+03:00

Την Κυριακή βρέθηκα στο γήπεδο όπου και παρακολούθησα αγώνα της αγαπημένης μου ομάδας για το πρωτάθλημα.
Πολύ συχνά φίλοι και γνωστοί με ρωτούν για πoιο λόγο πηγαίνω στο γήπεδο. Η εξήγηση είναι απλή, πέραν του ότι παρακολουθώ ένα άθλημα που πραγματικά μου αρέσει, για τις 2-3 ώρες που βρίσκομαι στο γήπεδο, κάνω αποτοξίνωση από τις σκέψεις. Έτσι και προχθές. Εκεί που βλέπαμε τον αγώνα, σε κάποιες στιγμές με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, οι περισσότεροι από την κερκίδα σηκωνόμασταν για να δούμε καλύτερα τη φάση. Σε αυτό το σημείο ακουγόταν περιοδικά μια φωνή που έλεγε: «Έλα, όλοι κάτω!». Το εντυπωσιακό είναι πως όλοι ακούγαμε το πρόσταγμα και χωρίς καμία αντίρρηση ή διαμαρτυρία καθόμασταν στις θέσεις μας.
Τον κύριο που αναφωνούσε το σύνθημα, αν τον δω στο δρόμο, δεν θα τον ανακαλέσω στη μνήμη μου, χωρίς αμφιβολία όμως θα τον αποκαλούσα «Ηγέτη της κερκίδας» καθώς με μια μόνο φράση επέβαλε συλλογικότητα!

Κεκτημένα συντεχνιών vs Δικαιώματα πολιτών

2008-09-25T11:56:00.000+03:00

Συχνά γίνεται συζήτηση για τις εργασιακές σχέσεις, για το δίλημμα δημοσίου ή ιδιωτικού τομέα και για το αν οι ώρες που δουλεύουμε έχουν τελικά ως αποτέλεσμα να χάνουμε τη ζωή μας αφού δεν προλαβαίνουμε καμία άλλη δραστηριότητα μέσα στην ημέρα.
Ο εργαζόμενοι στην Ελλάδα μπορούν να κατηγοριοποιηθούν εργαζόμενους Μόσχας (επί Σοβιετίας) και Νέας Υόρκης.
Στην κατηγορία Σοβιετική Μόσχα είναι οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι. Στην κατηγορία ΝΥ είναι όσοι εργάζονται στο μεσαιωνικό ιδιωτικό τομέα. Οι διαφορές είναι προφανείς.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι εργάζονται σε φορείς χωρίς management και συγκεκριμένο μοντέλο διοίκησης ενώ έχουν τη χαρά να έχουν το μόνο συνεπή εργοδότη σε αυτή τη χώρα που είναι το ελληνικό δημόσιο. Είναι οι εργαζόμενοι που δουλεύουν σύμφωνα με το ωράριο που προβλέπει ο νόμος και τις περισσότερες φορές πολύ λιγότερο, που αν κάνουν υπερωρίες τις πληρώνονται (και που αν δεν τις κάνουν πάλι στις πληρώνονται), που αν αποφασίσουν αν γεννήσουν δεν θα νιώσουν ενοχές και που βεβαίως δεν έχουν να ανησυχήσουν για τίποτα καθώς δεν πρέπει να «πιάσουν» κάποιον οικονομικό στόχο ή να επιδιώξουν την αύξηση της παραγωγικότητάς τους.
Στον αντίποδα βρίσκονται τα παιδιά ενός κατώτερου θεού. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι οποίοι εργάζονται τις περισσότερες φορές σε επιχειρήσεις όπου το μοντέλο διοίκησης είναι παρόμοιο με εκείνο που είχε ο παππούς μου όταν έβοσκε τα πρόβατά του στην όμορφη Γκιόνα, με ατελείωτα ωράρια εργασίας, με οικονομικούς στόχους, με απλήρωτες υπερωρίες και βεβαίως με ένα σύμπλεγμα ενοχικών συναισθημάτων που τους δημιουργεί το σύστημα στο οποίο εργάζονται όταν αρρωσταίνουν, γεννούν ή αποφασίσουν να αργήσουν λίγο το πρωί για να συνοδεύσουν το παιδί τους την πρώτη του μέρα στο σχολείο.
Η δεύτερη κατηγορία δουλεύει και παράγει για να υπάρχει η πρώτη και να μας ταλαιπωρεί. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι τελωνειακοί υπάλληλοι οι οποίοι εσχάτως ταλαιπωρούν όλο το κοινωνικό σύνολο. Αντιδρούν για την πρόσφατη απόφαση του υπουργού οικονομίας που αφορά στην καταβολή των αποζημιώσεών τους από τον κρατικό προϋπολογισμό και όχι από ειδικό λογαριασμό όπως ίσχυε μέχρι σήμερα. Στο σημείο αυτό αναρωτιέμαι με ποιο δικαίωμα μια ομάδα εργαζομένων μπορεί να ταλαιπωρεί όλη την κοινωνία. Περίπου 3.500 υπάλληλοι ταλαιπωρούν εκατομμύρια εργαζόμενους και πολίτες. Δε με αφορά το δίκαιο ή άδικο των αιτημάτων τους, αυτό που με τρομάζει είναι πως ζω σε μία χώρα όπου είναι έρμαιο των αποφάσεων κάθε λογής επαγγελματιών που μπορεί να ξυπνήσουν αύριο και να αποφασίσουν πως θα πρέπει να πληρώσω τη βενζίνη με καπέλο για να διατηρήσουν εκείνοι τα κεκτημένα τους. Η κυβέρνηση αδυνατεί να μου εξασφαλίσει ακόμη και τα στοιχειώδη δικαιώματα μου που κάποια κατηγορία εργαζομένων μου στερεί. Άραγε οι κύριοι υπουργοί ζουν σε αυτή τη χώρα ή νομίζουν πως η Ελλάδα είναι από τη Βαλαωρίτου μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου;

Τηλεοπτικός χρόνος εφημερίδων

2008-09-17T20:01:00.000+03:00

Παρατηρώ ότι στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, τις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές οι παρουσιαστές διαβάζουν τους τίτλους των εφημερίδων. Με δεδομένο ότι το κοινό που παρακολουθεί τηλεόραση είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που διαβάζει εφημερίδες δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να ισχύει η ισονομία του χρόνου. Μία εφημερίδα που πουλά για παράδειγμα περισσότερα από 100.000 φύλλα ημερησίως έχει τον ίδιο τηλεοπτικό χρόνο με κάποια που διακινεί μόνον 1.000 (εκ των οποίων τα 300 είναι τις περισσότερες φορές στα «σώματα των εφημερίδων» που κυκλοφορούν στα διάφορα γραφεία της κυβέρνησης ή των πολιτικών των κομμάτων).
Νομίζω πως είναι άδικη πρακτική για τα φύλλα που κυκλοφορούν για να ενημερώνουν τους πολίτες, ενώ ευνοεί εκείνα που υπάρχουν για να φιλοξενούν, τις περισσότερες φορές, κρατική διαφήμιση.